امروز : 27 مهر 1397

اروپا باید فکری به حال مهاجرین سوری بکند

یکشنبه 24 بهمن 14:08
مهاجرین سوری میخواهند کار کنند و اکنون زمان آن رسیده است که اتحادیه اروپا زمینه کار کردن را برای آنها راحت تر بکند، تا بتوانند در کشور هایی مانند اردن، شروع به کار کنند.
اروپا باید فکری به حال مهاجرین سوری بکند

گزارشگر_حسام کرباسیان: اتحادیه اروپا باید شرکت ها را تشویق به استخدام مهاجرین کند تا بتوانند در کشور هایی مانند اردن شروع به کار کنند.

در طی روزهای گذشته رییس جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ، فرمان ممنوعیت ورود مهاجرین و پناهندگان به این کشور و به خصوص سوریه را امضا کرد که مدت زمان آن برای سوریه 120 روز بود. در همین هنگام، در اتحادیه اروپا به نظر میرسد که میل به پذیرفتن مهاجرین رو به افزایش است.

تصمیمات اتخاذ شده توسط دولت آمریکا یک شکاف مهم را در تصمیمات جهانی برای مهاجرین و پناهندگان ایجاد کرده است، و اهمیت پذیرفتن مهاجرین را برای کشور های در حال توسعه بسیار  بیشتر از قبل کرده است.

یک سال پیش، دولت بریتانیا در لندن کنفرانس حمایت از مهاجرین سوری و کمک به آن ها را راه اندازی کرد. شرکت کنندگان متعهد شدند که تا سال 2020 حدود 12 میلیارد دلار برای کشور های همسایه سوریه بودجه تهیه کنند و حدود یک میلیون فرصت شغلی در اختیار پناهندگان بگذارند تا بتوانند خودشان آینده کشورشان و خودشان را مجددا از نو بسازند.

این کنفرانس همچنین راه حل جدیدی را در راستای حمایت از پناهندگان مطرح کرد که بیان میکند، سرمایه گذاری در اردن باید افزایش یابد و این کشور راهش را به اتحادیه اروپا باز کند و با کشور های اروپایی تعامل داشته باشد که منجر به تحریک اقتصادی این کشور میشود و مهاجرین سوری میتوانند در این کشور فرصت های شغلی زیادی را پیدا کنند.

انتشار عکس کودکی سوری در سواحل ترکیه باعث شد تا بالاخره جهان نگاهی به فاجعه انسانی بحران پناهندگان سوری بیندازد. این بحران مسئله ای جدید به شمار نمی آید: از زمان شروع جنگ در سال ۲۰۱۱ بیش از ۴ میلیون سوری وادار به ترک وطن و حرکت به سمت کشورهای همسایه شدند. بسیاری از آنها در کمپ هایی در کشورهای همسایه در شرایطی تاسف بار به سرمی برند و هزاران نفر از پناهندگان سوری خطر غرق شدن در دریا را به امید یافتن زندگی بهتر به جان می خرند.

ممکن است عمق فاجعه فقط در تصاویر و خبرها منتشر شده به چشم نیاید اما واقعیتی است غیرقابل انکار. با رجوع به نقشه ها و نمودارهای سایت VOX سعی در توصیف و شرح ژرفای این بحران داریم.

 سوریه پناهندگان سوریه

شمار پناهندگان سوری سالانه در حال افزایش است

این نمودار به وضوح نشان می دهد که جنگ داخلی سوریه عاملی بر مهاجرت اجباری شهروندان سوری به کشورهای دور و نزدیک در سه سال و نیم اخیر است.

ناآرامی های سوریه در مارس ۲۰۱۱ شروع شد و با آغاز سال ۲۰۱۲ این شورش به جنگی میان سوریه و گروه های تکفیری تبدیل شد.

شهروندان سوری هدف اصلی گلوله های شلیک شده در این جنگ هستند و زندگی در چنین شرایط تاسف باری غیرقابل تصور است. بسیاری از حوزه های درگیری خارج از کنترل شهروندان است و حملات گروه هایی همچون داعش و جبهه النصره ثمره ای جز ویرانی و خرابی برای مردم سوریه نداشته است. از سوی دیگر برخی مردم نیز به دلیل حفظ جان خود ناچار به مهاجرت و دوری از مناطق تحت کنترل داعش شده اند.

حضور داعش در منطقه بر وخامت اوضاع افزود. داعش بسیاری از سرزمین های سوریه را تصرف و مردم آن مناطق را وادار به پیروی از حکومت خود کرد. داعش، همانند دیگر گروه های افراط گرا، با ترورها و قتل‌های سیستماتیک اقلیت های سوری را مورد هدف گلوله قرار داد. این اقدامات وحشیانه باعث شد تا سوری ها به طور جمعی از کشور فرار کنند و جنگ همچنان ادامه دارد...

استفان ابریل، معاون سازمان ملل در امور بشردوستانه، در اگوست ۲۰۱۵ اعلام کرد که شمار جان باختگان در جنگ سوریه به بیش ۲۵۰ هزار نفر می رسد و تا زمانی که این جنگ ادامه داشته باشد میلیون ها سوری قادر به بازگشت به سرزمین های خود نخواهند بود.

سوریه های خارج شده از سرزمینشان به ناچار باید به جایی بروند و سرانجام بسیاری از آنها اردوگاه های آوارگان و پناهندگان است. اردوگاه آوارگان داخلی (IDP)  و اردوگاه های پناهندگان در کشورهای همسایه مانند لبنان و ترکیه و اردن مقصد بعدی این آوارگان است. در کل حدود نیمی از کل جمعیت سوریه به دلیل جنگ ترک وطن کرده اند. برای بسیاری از آنها دیگر خانه ای وجود ندارد تا بازگردند.

سوریه پناهندگان سوریه

بر اساس آمارهای منتشر شده تنها ۲۰ هزار سوری راهی اروپا شده اند. این درحالی است که میلیون ها سوری در کشورهای همسایه حضور دارند

جمعیت لبنان تا سال ۲۰۱۳ به حدود ۴.۵ میلیون نفر می رسید که ورود ۱.۲ میلیون پناهنده سوری جمعیت این کشور را به طور چشمگیری بالا برد.

اردن نیز مقصد پناهندگان سوری به میزان حدود یک دهم جمعیتش در سال ۲۰۱۳ بود. حتی کردستان عراق که خود در حال جنگ با داعش است بیش ۲۰۰ هزار مهاجر سوری را در خود جای داده است.

به گزارش سازمان عفو بین الملل حداقل ۴۰ درصد پناهندگان در لبنان در مکان هایی نامناسب سکونت دارند از قبیل پناهگاه های موقتی مانند گاراژها، محل کار، ساختمانهای یک اتاقه، خرابه ها و سکونت های غیر رسمی و بقیه در آپارتمان های بسیار شلوغ ساکن شده اند.

تامین بودجه برای اداره پناهندگان کاری بس دشوار است و در دسامبر سال ۲۰۱۴ سازمان برنامه جهانی غذا اعلام کرد که به دلیل کمبود بودجه باید غذارسانی به ۱.۷ میلیون پناهنده را متوقف کند. حتی کمک برخی سازمان های خیر نیز کارساز به عمل نیامد و همچنان پناهندگان سوری در شرایطی بد و غیرقابل تصور به سر می برند.

اروپا چرا آغوش خود را برای سوری ها باز کرده است؟

حدود یک ماه پیش خبری در برخی رسانه ها منتشر شد مبنی بر اینکه آنگلا مرکل یک دختر فلسطینی را به گریه انداخته است. خلاصه ماجرا این بود که این دختر با خانواده اش، در آلمان پناهنده بودند و با این که سال ها در آلمان زندگی کرده بودند و این دختر زبان آلمانی صحبت می کرد، اما در روند مهاجرت به مشکل برخورده بودند و این دختر به مرکل از مشکل خود گفته بود. مرکل هم با سردی جواب داده بود که آلمان نمی تواند همه را قبول کند، واگرنه یک سیل مهاجر از فلسطین وارد آلمان می شود که قابل کنترل نیست و همین این دختر را به گریه انداخته بود.

اما این روزها خانم مرکل صحبت هایی مبنی بر آمادگی پذیرش ۸۰۰ هزار پناهنده سوری را مطرح می کند. اما چطور مرکل بعد از حدود یک ماه موضع متناقض اخذ کرده است و در نقش یک سیاستمدار مهربان ظاهر شده است؟ تفاوت سوریه و فلسطین چیست؟ برخی تحلیل گران معتقد هستند چون آوارگی فلسطینی ها ناشی از اشغالگری صهیونیست ها است و آنها سال ها از ابزار تبلیغاتی هولوکاست برای سرپوش گذاشتن بر جنایات خود بهره برده اند، آلمان علاقه ای ندارد فلسطینی ها در آلمان حضور داشته باشند.

اما خبرگزاری فرانسه امروز دلیل جالبی را برای مهربانی آلمانی ها با مهاجران را مطرح کرده است. اکنون حدود ۲۰% جمعیت آلمان بیش از ۶۵ سال سن دارد و طبق مطالعات، اگر روند فعلی ادامه داشته باشد، در سال ۲۰۴۰ حدود ۳۰% جمعیت یا تقریبا یک سوم بیش از ۶۵ سال سن دارند. این جمعیت پیر مولد نیست. چون در سن بازنشستگی است و حقوق آنها را باید جمعیت مولد تامین کند. لذا این در آینده نه چندان دور یک مشکل بزرگ برای آلمان خواهد شد.

Symbolbild - Flüchtlingslager für Syrer in Jordanien

خبرگزاری فرانسه در تحلیل خود می نویسد: «در حالیکه روزانه هزاران پناهجو وارد آلمان می شوند، محافل اقتصادی این کشور تلاش دارند هرچه زودتر زمینه ورود سریع این پناهجویان را به بازار کار در این کشور فراهم کنند. برآوردها نشان می دهند که کمبود نیروی کار در آلمان در سال‌های آینده به یکی از معضلات جدی در این کشور بدل خواهد شد. بر مبنای آمار منتشر شده، آلمان با رقم بیشتر از ٦ درصد، پائین ترین سطح بیکاری را از هنگام اتحاد دو آلمان داراست اما در همین حال، به بیشتر از ١۴٠ هزار مهندس، برنامه ریز و کارگر فنی، نیاز دارد. گذشته از آن صنایع دستی و هتل داری شدیدا بدنبال استخدام هستند. یک انستیتوی آلمانی پیش بینی کرده است که در صورت دوام وضعیت موجود، آلمان تا سال ٢٠٢٠ با کمبود یک ملیون و هشتصد هزار نفر و تا افق سال ٢٠۴٠ با کمبود نزدیک به چهار میلیون نفر در بازار کار روبرو خواهد شد.»

در شهرهای اردن  تشنج رو به افزایش است. محمد رمضان از سوریه هرگز فکر نمی کرد که تا این مدت طولانی در کمپ زعتری به سر ببرد. او زادگاهش در جنوب سوریه را با همسر و دو کودک اش سه سال پیش ترک کرد. دو پسر او حالا پنج ساله و سه ساله هستند و دختر دو ساله او در کمپ زعتری به دنیا آمد.

در این بزرگترین کمپ مهاجرین که در صحرای بزرگ اردن واقع است، هر هفته 80 کودک به دنیا می آیند. رمضان که 30 ساله است، می گوید: "من در این جا هیچ کاری ندارم. ما همین طور با کودکان می نشینیم."

کانتینر کوچک خانواده او با پنچره کوچک، دارای یک فرش، توشک و شماری خریطه های پلاستیکی، یک هواکش و یک بخاری کوچک و نیز یک تلویزیون کوچک است. آنها تلویزیون شان را زمانی می توانند استفاده کنند که ساعت چهار بعد از ظهر در کمپ برق بیاید. کودکان تا ساعت نه تلویزیون می بینند و بعد می خوابند.

رمضان قاعدتاً فقط در هر سه ما یک هفته می تواند کار پیدا کند. او در نزدیکی های کمپ پاک کاری، رنگ مالی و کاشی کاری می کند.

کمپ بزرگ زعتری در سال 2012 ایجاد شد و حالا به یک "شهر کانتینری" تبدیل شده است که حدود 80 هزار مهاجر سوریایی در آنجا به سر می برند. در چهار اطراف آن تا جایی که چشم کار می کند، فقط صحرا دیده می شود.

Jordanien Flüchtligslager Zatari Kinder

کودکان مهاجر سوریه در کمپ زعتری

رمضان یکی از نیم میلیون سوریایی است که در اردن، کشوری با هشت میلیون جمعیت، به سر می برند. بخش بزرگ سوریایی ها، در کمپ ها نه، بلکه در شهر های بزرگ و روستاهای اردن زندگی می کنند.

چنانچه خالد شورمن از یک سازمان غیردولتی اردنی گزارش داده است، اردنی ها هراس دارند که تاریخ تکرار شود و مهاجرین سوریایی مانند مهاجرین فلسطینی در کشور شان بمانند.

این سازمان از جمله پروژه هایی را در زعتری با مهاجرین سوریایی راه اندازی می کند. در اردن کمپ ها زیادی برای مهاجرین فلسطینی از بیش از 60 سال به این سو وجود دارد.

حکومت اردن برای جلوگیری از اعمار خانه های رهایشی توسط مهاجرین سوریه، خشت کاری را در نزدیک کمپ های آنها ممنوع کرده است.

تشنج در اردن مدت ها به این سو رو به افزایش است. ملک عبدالله پادشاه اردن دو ماه پیش هشدار داد که "کاسه صبر" کشورش لبریز شده است.

خالد شورمن می گوید: "اردنی ها در اول نسبت به مهاجرین سوریایی بسیار مهمان نواز بودند". به گفته او، اردنی ها وظیفه خود می دانستند که به همسایه شان کمک کنند، به خصوص در مناطق مرزی اردنی ها و سوریایی ها غالباً به یک قبیله تعلق دارند و باهم ارتباط های تجارتی و روابط اجتماعی دارند.

خالد شورمن می افزاید، اما حالا بسیاری اردنی ها این احساس را دارند که سوریایی ها زمین شان را می گیرند. او در ارتباط با مهاجرین در اروپا می گوید: "وقتی که آلمان مشکل داشته باشد، معلوم است که وضع ما چگونه است."

میزان بیکاری در اردن تا 13 درصد و در نزدیکی های مرز با سوریه بالاتر از آن است. شورمن قصه می کند که بعضی از اردنی ها خشمگین می شوند، زمانی که در سوپرمارکیت ها به خاطر مقداری برنج یا نان در صف انتظار می کشند و در کنار شان یک سوریایی را با بسته هایی پر از گوشت می بینند که با کارت های برنامه غذایی جهان خرید می کنند.

این در حالی است وضعیت در کمپ زعتری برای مهاجرین سوریایی خیلی بد است. محمد رمضان می گوید: "اما وضعیت در سوریه نیز خوب نیست. ما مجبوریم اینجا انتظار بکشیم."

حکایت پناهجویانی که خطر احتمال غرق شدن در دریا را به جان می‌خرند و به رغم آنکه می‌دانند کسی در مقصد چشم انتظارشان نیست، باز راه کوچ به اروپا را پی می‌گیرند، این سؤال را به وجود می‌آورد که چرا آنان به کشورهای ثروتمند عرب حوزه خلیج فارس که به سوریه نزدیک تر است، پناه نمی‌برند؟

به گزارش «تابناک»، شعله های جنگی که چهار سال پیش برافروخته شد، حالا به اروپا رسیده و هر روز تصاویر دردناکی پیرامون آن منتشر می‌شود؛ تصاویری از مهاجران آواره سوری که در به در کشورهای اروپایی هستند، بلکه پناهی برای زندگی بیابند و عجیب اینکه هیچ یک چشم امیدشان به همسایگان عربشان نیست.

عجیب اینکه کشورهای عرب، به ویژه آنهایی که در حاشیه جنوبی خلیج فارس قرار دارند، از کمبود نیروی کار رنج می‌برند و با پناه دادن به مهاجران، می‌توانند از نیروی کار ایشان هم بهره بگیرند و مشکلات خود را احتمالا با هزینه های کمتر، سر و سامان دهند؛ بماند که قوانین سخت اعطای تابعیت در این کشورها، تضمینی برای مدام نشدن اقامت آوارگان به شمار می‌آید.

با این حساب به نظر می‌رسد، این کشورها باید در جذب آورگان سوری و دیگر پناهجویان منطقه پیش قدم باشند، ولی این گونه نیست. شاید همین دلیل انبوه مهاجران را ترغیب می‌کند که راهی جز مرزهای کشورشان با همسایگان عرب در پیش گرفته و به جای آنکه به سرزمین های اعراب مسلمان کوچ کنند، از اروپایی هایی یاری بطلبند که دین دیگر و فرهنگ متفاوتی دارند و در مسیر این درخواست، گاه تن به مشقت و دشواری های غیرقابل تحملی بدهند.

 

منابع :

http://www.dw.com

http://www.mehrnews.com

http://www.ibtimes.co.uk

http://www.tabnak.ir

نظرات

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.

آخرین اخبار