امروز : 28 شهريور 1397

تداوم نسل کشی بومیان استرالیا

چهارشنبه 21 مرداد 12:00
بیش از 370 میلیون مردم بومی در بیش از 70 نقطه از جهان زندگی می کنند. این جمعیت از بومیان به بیش از 5000 گروه تعلق دارند و بیش از 4000 زبان بومی در جهان وجود دارد.
تداوم نسل کشی بومیان استرالیا

به گزارش سایت گزارشگر، در حقوق بین الملل فرد بومی به کسی گفته می شود که اجداد او در سرزمین های خاصی زندگی کردند، قبل از اینکه مردم تازه وارد در سرزمینشان ساکن شوند و جمعیت غالب را تشکیل دهند. مردم بومی دارای آداب و رسوم و فرهنگ منحصر به فرد خود ، و اغلب  آنها با واقعیت های دشوار مانند زندگی در نقاط دور افتاده  مواجه هستند و اکثرا با آنها عنوان شهروندان درجه دو رفتار می شود.

بومی‌ها انسان‌ها، گروه‌ها و ملت‌هایی هستند که مدعی‌اند یک پیوستگی تاریخی و وابستگی فرهنگی با جوامع مختص به همان سرزمین و قلمرو اصیل خودشان دارند.واژه بومی به ساکنان اولیه هر کشور اشاره دارد اما امروزه این کلمه بیشتر برای بومیان استرالیا به کار میرود. آنها مردمی سیاهپوست ، لاغر اندام، با بینی پهن و موهای سیاه فرفری هستند.بومیان استرالیا هزاران سال قبل از جنوب شرقی آسیا به استرالیا آمدند. آنها ابتدا خانه ی ثابت نداشتند و در پی شکار و جمع آوری غذا در بیابان سرگردان بودند. سلاح آنها نیزه و بومرنگ بود. مردم سفید پوستی که بعد ها به استرالیا رفتند، رفتار بسیار بدی با بومیان آنجا داشتند اما امروزه این بومیان حقوقی برابر با سایر شهروندان استرالیا دارند.

بومیان جهان با وجود داشتن  تنوع فرهنگ ها ی غنی ، مذاهب، آداب و روسوم ، زبان و تاریخ ، از جمله مردمانی  در جهان هستند که به حاشیه رانده شده اند.

مطابق گزارش انجمن دائمی سازمان ملل متحد در حوزه مسائل بومیان، کودکان متولد شده در خانواده های بومی اغلب در مناطق دور افتاده ای  زندگی می کنند که دولت ها در آنجا حاضر به سرمایه گذاری در بخش خدمات اجتماعی اولیه  نیستند. در نتیجه،  برای کودکان و جوانان بومی دسترسی به مراقبت های بهداشتی، آموزش با کیفیت، عدالت و مشارکت اجتماعی، محدود یا غیر قابل دسترسی است. آنها همچنین در معرض خطر عدم ثبت رسمی تولد و فقدان مدارک هویتی قرار دارند.

همچنین بر اساس گزارش گروه کاری بین المللی امور بومیان(IWGIA)، مردم بومی جهان در حاشیه جامعه باقی می مانده اند. مردم بومی در هر کشوری از بقیه مردم جامعه  فقیرتر و از لحاظ سطح تحصیلاتی پایین تر می باشند. نرخ مرگ و میر در میان جوانان آنهابالاتر و احتمال خودکشی به دلایل شرایط سخت زندگی بیشتر است. همچنین وضعیت سلامت آنها بسیار بدتر از بقیه افراد جامعه می باشد.

یکی از راهکارهایی که سازمان ملل برای حمایت از حقوق بومیان در پیش گرفته است، تصویب «اعلامیه حقوق بومیان» است که در سال ۲۰۰۷ با ۱۴۳ رأی مثبت، به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید. کانادا و سه کشور دیگر شامل استرالیا، امریکا و نیوزیلند تنها کشورهایی بودند که به این اعلامیه رأی منفی دادند.

مطابق ماده یک این اعلامیه، مردمان بومی حق برخورداری کامل از تمامی حقوق بشر و آزادی های بنیادی را به گونه ای که در منشور ملل متحد، اعلامیه جهانی حقوق بشر و قوانین بین المللی حقوق بشر به رسمیت شناخته  شده، به صورت دسته جمعی یا به منزله افراد، دارند.

به گفته بان کی مون دبیر کل سازمان ملل متحد" منافع و حقوق بومیان باید به عنوان بخشی از برنامه توسعه در نظر گرفته شود تا بتوانیم به موفقیت در این راه دست یابیم. همه با هم باید هویت ارزشمند و متمایز بومیان جهان را شناسایی کنیم و بزرگداشت این روز را در سراسر جهان جشن بگیریم. همه باید سخت کار کنیم تا به آنها قدرت دهیم و از آرمانهایشان حمایت کنیم. "

بررسی سیر تاریخی دوره بالغ بر 200 ساله از زمان کشف استرالیا تاکنون از واقعیت تلخ تضییع حقوق بومیان و تفوق نگرش برتری نژادی سفید در این کشور حکایت دارد. واقعیتی که نه تنها از سوی دولتمردان و سیاستمداران کتمان نشده بلکه با بهره‌گیری از نظر اندیشمندان و محققان تلاش شده نسبت به احقاق حقوق بومیان و استقبال از میراث بومی کشور اقدام شود.

۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ برای استرالیایی‌ها تاریخ آشنایی است. زمانی که برای نخستین بار انگلیسی‌ها به استرالیا وارد شدند و کشتار وسیعی را در تاریخ این کشور رقم زدند. اولین بار کشتی کاپیتان جان هانتر انگلیسی به این سرزمین رسید.

هفتم فوریه ۱۷۸۸ و پس از استقرار انگلیسی‌ها در سیدنی، پرچم انگلستان بالا رفت و آرثر فیلیپ این سرزمین هفت میلیون و ششصدهزار کیلومتری [کیلومتر مربع] را به نام جورج سوم مستعمره انگلیس و سپس کشتار میلیون‌ها بومی استرالیا آغاز شد.

آرتور فیلیپ فرمانده مهاجران، پیش از استقرار در این نقطه مجبور شده بود دو کشتی فرانسوی را که در آن نزدیکی سرگرم اکتشافات بودند با شلیک توپ دور سازد. وی در ژانویه ۱۷۸۸ با یازده کشتی خود ۷۳۶ مرد مجرم زندانی و ۱۸۸ زن مجرم را از انگلستان به استرالیا منتقل کرده بود که در تاریخ، نخستین مهاجران انگلیسی استرالیا به شمار می‌آیند. شمار این مجرمان مهاجر تا سال ۱۷۹۲ به سه هزار و ۵۴۶ مرد و ۷۶۶ زن رسیده بود. بیشتر این مجرمان به بیماری مقاربتی و امراض دیگر از جمله آبله مبتلا بودند.

بومیان استرالیا از آنان با فریادهای «وارا ــ وارا » یعنی بروید گم شوید استقبال کردند، ولی مهاجرین تفنگ داشتند و کاری از بومیان برای بیرون راندشان ساخته نبود و بعدا این بومیان بودند که اراضی و جان خود را به مهاجران باختند.

نخستین اروپاییان که به استرالیا رسیده بودند هلندی ها و بعد از آنان فرانسویان بودند. آبل تاسمان هلندی ۲۴ نوامبر ۱۶۴۲ به استرالیا رسید و چون این سرزمین میان اقیانوس هند جنوبی و اقیانوس آرام جنوبی واقع شده است نام اُسترالیا (جنوبی) برآن نهاد.

از سالهای پایانی سده هجده میلادی و با ورود بریتانیایی های استعمارگر، بومیان استرالیا همواره هدف سیاست های ضد بشری این امپراتوری با هدف گسترش قدرت نظامی و اقتصادی و برقراری حکومت سفید بر آنها بوده اند.

کارنامه عملکرد گماشتگان بریتانیا در استرالیا سیاهه از جنایت های بیشمار علیه مردمان بومی است تا حدی که آنان را تا مرز انقراض پیش برد.

حملات گسترده به مناطق مسکونی

استفاده از سلاح های گرم در برابر بومیان بی دفاع

مسموم کردن منابع غذایی و آب بومیان

شیوع بیماری‌های واگیردار و کشنده از اروپا

مهاجرت‌های اجباری به مناطق غیر قابل سکونت

اینها تنها بخشی از جنایات سازماندهی شده علیه بومیان استرالیا بوده است.

منابع معتبر به موارد بیشماری از شکار بومیان به دست فاتحان بریتانیایی تنها با هدف تفریح اشاره کرده اند. در سال ۱۸۲۹ میلادی “رابرت منلی لیون” از اولین حامیان حقوق بومیان استرالیا در گزارش خود عنوان میکند که سربازان بریتانیا شکار بومیان را همچون شکار کانگورو یک ورزش سالم تلقی میکنند.

استعمار انگلیس با عبارت “عصر نسل کشی” عجین شده و تاریخ شناسان دوران سلطه انگلیس بر دیگر کشورها را به این نام می‌شناسند.

روند کلونی سازی انگلیس، با مهاجرت به آمریکای شمالی و استرالیا و بیرون راندن و کشتار بومیان این مناطق با جنایت و خون رقم خورد.

مهاجران با وجود آگاهی و اطلاع از جنایات خود، تمامی حقوق بومیان استرالیا را نادیده گرفته و دولت تازه تاسیس نیز تنها به محکوم کردن گاه و بیگاه این جنایات بسنده می کرد. حال آنکه بانی اصلی این کشتار خود دولت بود.

در سال ۱۸۰۳، انگلیسی ها ۲۴ زندانی، ۸ سرباز و چندین داوطلب را به استرالیا تبعید کردند. فاجعه از آنجایی آغاز شد که این زندانیان فرار کرده و به صورت تصادفی بومیان منطقه را به قتل می رساندند و به زنانشان تجاوز می کردند. از میان، افرادی که خشن تر بودند، سر قربانیان بومی خود را بریده و زنان آن ها را مجبور می کردند سر همسرشان را از گردن خود آویزان کنند.

در سال ۱۸۲۹، زندانیان را برای شکار بومیان می فرستادند. به ازای شکار هر بومی، زندانیان ۵ دلار جایزه می گرفتند. در سال ۱۸۳۰، زنجیره ای از ۵۰۰۰ سرباز برای راندن بومیان به منطقه ای بسیار کوچک، اعزام شدند. تا چندین هفته این زنجیره در سراسر جزیره می گشت تا در نهایت تنها ۳۰۰ بومی باقی ماندند.

از سال ۱۷۸۸ و با آغاز حکومت بریتانیا تا سال ۱۹۱۱ جمیعت بومیان استرالیا از ۷۵۰ هزار نفر به تنها ۳۰ هزار نفر کاهش پیدا کرده بود . کشتارهای گسترده و دست جمعی، مهاجرت های اجباری و شیوع بیماری های واگیردار که از اروپا به قاره جدید منتقل شده بود از عوامل اصلی این کاهش چشمگیر در جمیعت بومیان استرالیا است. جنایتی از بریتانیای کبیر که به طور قاطع لایق عنوان نسل کشی است.

جزیره تاسمانی واقع در سواحل جنوبی استرالیا، بخشی از این کشور است که بیش از ده هزار سال قدمت دارد. بومیان این جزیره نیز همانند ساکنین اصلی استرالیا، جنگ و قتل عام توسط انگلیسی ها را شاهد بودند. هزاران سال پیش بومیان از آب های جنوب شرق استرالیا عبور کرده و نخستین ساکنان این جزیره شدند.

در سال ۱۸۰۳، آسایش بومیان تاسمانی با تجاوز نیروهای انگلیسی به هم خورد. متجاوزین پس از مدتی شروع به آغاز فعالیت های اقتصادی، تجارت، واردات و صادرات، ماهیگیری و حتی برده داری کردند.

جمعیت متجاوزین که در ابتدا بسیار کم تعداد بودند تا سال ۱۸۱۸ به ۳۰۰۰ نفر، ۱۸۲۴ به بیش از ۱۳ هزار نفر و در سال ۱۸۳۰ به ۲۳ هزار و ۵۰۰نفر رسید. تا سال ۱۸۳۰، تمامی زمین های بومیان از آن ها گرفته و اشغال شدند.

در سال ۱۸۰۳، جمعیت بومیان تاسمانی ۶۰۰۰ نفر بود که در سال ۱۸۱۸ به دو هزار و در سال ۱۸۲۹ به ۴۰۰ نفر رسید. در سال ۱۸۳۲، دویست بومی باقیمانده به زندانی رو باز در جزیره فلیندرز منتقل شدند. در سال ۱۸۴۷، تعداد ۴۵ بومی باقیمانده در خانه ای متروک محبوس شدند. آخرین بازمانده بومیان تاسمانی زنی به نام تروگانی نی بود که در سال ۱۸۷۶ از دنیا رفت.

به گزارش عفو بین الملل تبعیض نژادی در استرالیا در سال 1976 غیر قانونی شد، اما هنوز هم وضعیت مردم بومی استرالیا به دلیل تبعیض های آشکار دولت استرالیا در خصوص آنان وخیم است و روز به روز  بدتر شده است.  دولت در خصوص وضعیت بهداشت، آموزش و پرورش و بیکاری  هیچ گونه حمایتی از افراد بومی به عمل نمی آورد. بسیاری از بومیان برای پایان دادن به فقر خود مرتکب جرایم مختلف می شوند.  امروزه، کودکان بومی استرالیا 24 برابر بیشتر از همکلاسی های غیر بومی خود  در بازداشت گاههای استرالیا هستند.

نسل جدید همانند نسل گذشته که سرزمین هایشان به یغما رفت از دولت استرالیا خشمگین هستند. سیاست های دولت استرالیا وضعیت تبعیض را وخیم تر کرده است. مداخله  در سرزمین شمالی و وادار کردن مردم بومی به ترک خانه و جامعه به طور موثر موجب از  بین بردن حقوق اساسی مردم بومی  شده است.

عفو بین الملل برای  احقاق حقوق مردمان بومی در استرالیا مبارزه خواهد کرد. در حال حاضر، برای جلوگیری از افزایش تعداد کوکان بومی  که در بازداشتگاههای استرالیا به سر می برند، کمپینی راه اندازی  شده است.

الهام آخوندان

نظرات

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.

آخرین اخبار