امروز : 28 شهريور 1397

جایی که کارگران مجبور به سکوتند

دوشنبه 14 ارديبهشت 14:32
کارگران کامبوجی در صنعت نساجی این کشور مجبور به سکوت در مقابل وضعیت اسف بار خود هستند.
جایی که کارگران مجبور به سکوتند

به گزارش سایت گزارشگر، لی سیم، آزمون های بهره وری را گذراند و توانست در سال 2012 به جمع مدیران کارخانه خیاطی پنوم بن، راه یابد.

چند ماه بعد، ‌زمانیکه لی در اواخر بیست سالگی بود مشخصه های بارداری اش آشکار شد. بعد از آن بود که مدیر کارخانه، سمت وی را تنزل داده و پرداختی وی را قطع کرد. زمانی که او به همراه دیگر کارگران در مقابل این اقدام مدیر اعتراض کردند، مدیریت کارخانه همه آنها را به سرعت اخراج کرد.

لئوک تاری، که در سال های آخر بیست سالگی است چند ماه پیش در یک کارخانه پوشاک کار می کرد. مدیر کارخانه ای که وی در آن کار می کرد بارها عوض شده و وی یک قرار دادکوتاه مدت 4 ماهه با محل کارش منعقد کرده بود. یکی از روزهای ماه نوامبر 2013، لئوک دچار خون ریزی شدید بینی شده و تصمیم گرفت که به جای انجام اضافه کاری به پزشک مراجعه کند. با این حال مدیر وی او را تهدید کرد که در صورتی که اضافه کار انجام ندهد و محل کار را ترک کند، وی را اخراج خواهد کرد. لئوک به دلیل وضع جسمانی بدی که داشت محل کار خود را ترک کرده و نزد پزشک می رود. او روز بعد با گواهی پزشک مبنی بر درخواست مرخصی استعلاجی برای جراحی بینی باز می گردد اما مدیر وی فورا او را اخراج می کند.

کارگران در کارخانه های پوشاک کامبوج که اغلب به تولید پوشاک برند پرداخته و تولیداتشان در بازارهای آمریکا، اروپا و کانادا به فروش می رسد، از شرایط تبعیض آمیز و استثمار نیروی کار در رنج و عذاب هستند. قراردادهای کوتاه مدت کار، این امکان را برای کارفرمایان فراهم می کند که آنها به راحتی کارگران را اخراج کنند. بازرسی ضعیف دولت و اجرای تاکتیک های تهاجمی علیه اتحادیه های مستقل،  شرایط کار را به خصوص برای زنان دشوار کرده است و آنها اغلب از دست یابی به حقوق اساسی شان در محل کار باز می مانند.

وقایع اخیر در ارتباط با حقوق کار در کامبوج، توجه جامعه بین المللی را به خود جلب کرده است. موارد متعددی از غش کردن کارگران در محل کارشان گزارش شده است. علاوه  بر این پلیس، ژاندارم ها و ارتش این کشور، تجمعاتی را که برای افزایش حداقل دستمزد برگزار می شود را با خشونت بسیار متفرق می کنند.

عدم پاسخگویی در مقابل وضعیت نامناسب کارگران در کارخانه های پوشاک، مهمترین مشکل روابط صنعتی در کامبوج است. این گزارش که از مصاحبه با بیش از 340 کامبوجی، از جمله 270 کارگر پوشاک در 73 کارخانه صورت گرفته است، شکست در به اجرا در آوردن قوانین مطابق با قوانین کار را نشان می دهد.

اقتصاد کامبوج وابستگی شدیدی به صنعت پوشاک و نساجی دارد. در سال 2013 کل صادرات کامبوج 6.48 میلیارد دلار بوده است که از این میزان 4.96 میلیارد دلار مربوط به تولیدات صنعت نساجی بوده است. میزان صادرات محصولات نساجی کامبوج در سال 2014 به میزان 5.7 میلیارد دلار افزایش داشته است. این صنعت در کامبوج مهمترین منبع تولید اشتغال غیر کشاورزی، خصوصا برای زنان بوده است. 90 تا 92 درصد از کارکنان صنعت نساجی کامبوج را زنان تشکیل می دهند. البته این آمار زنانی را که به طور فصلی و در خانه های خود در این صنعت کار می کنند را شامل نمی شود.

با وجود اینکه قانون جدی کار در سال 1997 در کامبوج به تصویب رسید اما عدم اجرای آن به دلیل عدم نظارت موثر دولت، شرایط کار را برای کارگران سخت کرده است. شیوه استخدام کارگران نیز دیگر عاملی است که نیروی کار در بخش صنعت نساجی را آزار می دهد. کارفرمایان اغلب اقدام به بستن قراردادهای کوتاه مدت با کارگران می کنند تا بتوانند نیروی کار را به راحتی کنترل کرده و از پرداخت مزایا به آنها شانه خالی کنند.

در گزارش دیده بان حقوق بشر، حقوق کارگران از بسیاری از جهات نقض می شود. بسیاری از کارگران در محل کار خود مجبور به انجام اضافه کاری بوده و بسیاری از آنها از حقوق اولیه کار همچون بهره مندی از مرخصی های استعلاجی محروم هستند. بر خلاف قوانین کار بسیاری از کودکان زیر سن قانونی به کار گرفته شده و با اتحادیه های مستقل کارگری مقابله می شود.

تبعیض علیه زنان در محیط کار دیگر مشکل کارگران در محل کار است. زنان در محل کار مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته و بسیاری از آنها با آشکار شدن علائم بارداریشان از محل کار اخراج می شوند. بسیاری از آنها نیز از مزایایی همچون مرخصی زایمان بی بهره هستند.

مرکز مطالعات حقوق بشر گزارشگر

 

نظرات

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.

آخرین اخبار