امروز : 24 مرداد 1397

گدایی شغل من نیست!؛ بررسی ابعاد حقوق بشری به گدایی گماردن کودکان

شنبه 22 فروردين 11:58
کودکان به واسطه ضعف جسمانی، شخصیتی و هویتی اهداف مناسبی برای استثمار به حساب می آیند از این روی هدایت کنندگان اصلی شبکه های تکدی گری، به این گروه انسانی بیش از سایر انسان ها جهت پیشبرد اهداف خود نظر دارند و از آن ها سوءاستفاده می کنند.
گدایی شغل من نیست!؛ بررسی ابعاد حقوق بشری به گدایی گماردن کودکان

به گزارش سایت گزارشگر،  به مناسبت روز جهانی کودکان خیابانی (12 آوریل).تکدی گری از چالش های منفی و ناهنجاری است که همه جوامع با شدت و ضعف متفاوتی با آن درگیرند. از منظر جامعه شناختی رشد تکدی گری از جمله علل شایع بحران های اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی است؛ همان گونه که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تصریح شده دولت ها موظفند استانداردهای مطلوب و کافی زندگی را برای اتباع خویش فراهم آورند. در صورت عدم توفیق دولت ها در تامین این حق اساسی، بر میزان افراد فقیر در جامعه افزوده می شود و این امر تعداد متکدیانی که برای تامین نیازهای اساسی خود ناگزیر از گدایی هستند را افزایش می دهد.

البته نباید از این امر غافل شد که بخش اعظمی از متکدیان، نه از روی ناچاری بلکه به عنوان حرفه ای از پیش تعیین شده به این کار مبادرت می ورزند و حتی با تشکیل گروه ها و باندهای گدایی، تکدی گری را به شغلی سیستماتیک تبدیل نموده اند. این قبیل افراد که به زعم حقوق داخلی کشورها، مجرمان حرفه ای قلمداد می شوند در انجام شغل (جرم) تکدی گری، از افراد متعدد در مکان های مشخص بهره می برند و اکثر عاملان ایشان را کودکان تشکیل می دهند.

کودکان به واسطه ضعف جسمانی، شخصیتی و هویتی اهداف مناسبی برای استثمار به حساب می آیند از این روی هدایت کنندگان اصلی شبکه های تکدی گری، به این گروه انسانی بیش از سایر انسان ها جهت پیشبرد اهداف خود نظر دارند و از آن ها سوءاستفاده می کنند. این کودکان که در ادبیات حقوقی با عنوان «کودکان خیابانی» شناخته می شوند متشکل از کودکانی هستند که یا فاقد والدین و خانواده بوده و یا از خانه گریخته اند.

بنا بر تعریف سازمان یونیسف، کودکان خیابانی عبارتند از: «افراد زیر 18 سال که در خیابان زندگی می کنند و یا عمده وقت خود را بدون سرپرستی و نظارت بزرگسالان به مشاغل رده پایین می گذارنند».

با توجه به تعریف ارائه شده کودکان خیابانی، یا فاقد سرپرستند و یا از سوءرفتار و سوءمعاشرت سرپرست خود در قالب سهل انگاری، آزار و شکنجه، بی توجهی و ... رنج می برند. این کودکان برای گذران زندگانی خویش مجبورند به جرایمی نظیر فروش مواد مخدر، فروش کالاهای کم بهاء، انجام کارهای رده پایین مانند تمیز کردن شیشه خودروها و یا تکدی گری تن دهند.

اگرچه هنوز سازمان ملل متحد روز بین المللی کودکان خیابانی را به تصویب نرسانده، اما پس از انتلاف سازمان کودکان خیابانی با چند کشور در سال 2011، در رویه بسیاری از کشورهای جهان 12 آوریل هر سال به عنوان روز جهانی کودکان خیابانی شناخته شده که باید در جهت احقاق حقوق این کودکان برگزار گردد.

روز جهانی کودکان خیابانی بهانه ای است برای توجه به موقعیت و وضعیت این کودکان، کودکانی که به واسطه کنوانسیون حقوق کودک باید به همه حقوق انسانی خویش دسترسی داشته باشند و از اشتغال به مشاغل رده پایین و حتی جرایمی چون تکدی گری در امان بوده و تحت مصونیت قرار گیرند.

 تکدی گری کودکان مطابق با قوانین ملی و بین المللی ممنوع است. مواد 32 و 36 کنوانسیون حقوق کودک به ترتیب مقرر می دارند: «1. کشورهای‌ طرف‌ کنوانسیون‌ حق‌ کودک‌ جهت‌ مورد حمایت‌ قرار گرفتن‌ در برابر استثمار اقتصادی‌ و انجام‌ هر گونه‌ کاری‌ که‌ زیان‌بار بوده‌ و یا توقفی‌ در آموزش‌ وی‌ ایجاد کند و یا برای‌ بهداشت‌ جسمی‌، روحی‌، معنوی‌، اخلاقی‌ و پیشرفت‌ اجتماعی‌ کودک‌ مضر باشد را به‌ رسمیت‌ می‌شناسند. 2. کشورهای‌ طرف‌ کنوانسیون‌ اقدامات‌ لازم‌ قانونی‌، اجرائی‌، اجتماعی‌ و آموزشی‌ را در جهت‌ تضمین‌ اجرای‌ این‌ ماده‌ به‌ عمل‌ خواهند آورد. در این‌ راستا، و با توجه‌ به‌ مواد مربوطه‌ در سایر اسناد بین‌المللی‌، کشورهای‌ طرف‌ کنوانسیون‌ خصوصاً موارد ذیل‌ را مورد توجه‌ قرار خواهند داد: الف‌) تعیین‌ حداقل‌ سن‌ یا حداقل‌ سنین‌ برای‌ انجام‌ کار. ب‌) تعیین‌ مقررات‌ مناسب‌ از نظر ساعات‌ و شرایط‌ کار. ج‌) تعیین‌ مجازاتها و یا اعمال‌ سایر ضمانت‌های‌ اجرای‌ مناسب‌ جهت‌ تضمین‌ اجرای‌ مؤثر این‌ ماده‌.» و «کشورهای‌ طرف‌ کنوانسیون‌ از کودکان‌ در برابر تمام‌ اشکال‌ استثمار که‌ هر یک‌ از جنبه‌های‌ رفاه‌ کودک‌ را به‌ مخاطره‌ اندازد، حمایت‌ خواهند کرد.»

بنابراین دولت های عضو کنوانسیون حقوق کودک موظفند برای حمایت از رفاه و سلامت جسمی و معنوی و اخلاقی کودک هر چند که کودک خیابانی قلمداد شود، اقدامات حمایتی و قانونی اتخاذ نمایند.

با این وجود به نظر می رسد که برای مبارزه با تکدی گری کودکان در گام اول و سپس از بین بردن شرایط تحقق کودکان خیابانی در مراحل بعد، نیازمند همکاری بین المللی از سوی نهادها و سازمان های جهانی هستیم؛ به عبارت بهتر سازمان ملل متحد و ارکان فرعی آن به انضمام همراهی دولت ها باید ابعاد زندگی کودکان خیابانی را مد نظر قرار دهند و در قالب اقدامات موثر بین المللی نسبت به محو این شکل ناهنجار اجتماعی اقدام نمایند.

گروه مطالعات حقوق بشر گزارشگر

نظرات

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
مبارز آزاد
[1394/01/31 - 13:23]
خوبه والا، وضعیت جهان رو ول کنید بیاید ببینید توو مملکت خودمون چه خبره، توو همه چهارراه ها بچه هایی که گدایی می کنن پرسه می زنن، مشکل رو باید از ریشه حل کرد، مشکل توو اشخاصیه که این بچه ها رو سازماندهی میکنن، و الا گرفتن و ول کردن این بچه ها در مقاطع زمانی مختلف درمان و راه چاره نیست

آخرین اخبار