امروز : 24 مرداد 1397
به بهانه سالگرد تصویب قطعنامه 620 شورای امنیت

شکستن مهر سکوت حقوق بشری ها

سه شنبه 04 شهريور 11:27
در 11 مرداد سال 1367 شهر اشنویه در جنوب استان آذربایجان غربی مورد تهاجم هواپیماهای رژیم بعثی عراق قرار گرفت زمانی که کمتر از 15 روز از قبول قطعنامه سازمان ملل می گذشت.
شکستن مهر سکوت حقوق بشری ها
به گزارش گزارشگر به نقل از کردپرس، در 11 مرداد سال 1367 شهر اشنویه در جنوب استان آذربایجان غربی مورد تهاجم هواپیماهای رژیم بعثی عراق قرار گرفت زمانی که کمتر از 15 روز از قبول قطعنامه سازمان ملل می گذشت.
چهارم شهریور یادآور تصویب دیر هنگام قطعنامه ای است که شاید صدور به موقع آن می توانست از حجم حملات عراق با استفاده از سلاح های شیمیایی در جنگ تحمیلی بکاهد و مردم بی گناه کمتری تن به مرگی سرد دهند. در این روز شورای امنیت و مجامع جهانی که تا قبل از قطعنامه 620 مهر سکوت بر لب زده بودند با تصویب آن مجبور به اعتراف شدند و تهاجم شیمیایی عراق علیه ایران  و در شهر اشنویه را تائید کردند.
ایران در 27 تیر 1367،  قطعنامه 598 سازمان ملل مبنی بر آتش بس را پذیرفت و پس از هشت سال، پایان جنگ تحمیلی رسما اعلام شد. عراق که در 31 شهریور 1359 این جنگ را آغاز کرده بود، توانست قسمت هایی از خاک ایران را به اشغال خود در آورد، اما رزمندگان اسلام با تجدید قوا و همتی والا توانستند تمام مناطق اشغالی را باز پس گیرند که آزادی خرمشهر نقطه عطف آن بود. صدام که در مقابله با نیروهای از جان گذشته ایران، خود را ناتوان می دید دست به فجیعانه ترین عمل جنگی یعنی استفاده از سلاح های شیمیایی زد، که پس از جنگ جهانی اول و آگاهی از کاربرد آن طبق قوانین جهانی، استفاده از آن در جنگ ها منع شده بود و نکته قابل توجه این است که خود صدام در مجموعه 120 دولت امضا کننده پروتکل 1925ژنو (منع استفاده از سلاح های شیمیایی ) بود. متن این پروتکل که امضا کنندگان باید به آن متعهد باشند به شرح زیر است :
'نظر به اینکه در موقع جنگ، استعمال گازهای خفه‌کننده و مسموم یا امثال آنها و همچنین هر قسم مایعات و مواد یا عملیات شبیه به آن حقا مورد تنفر افکار عمومی دنیای متمدن است؛ دوّل متعاهد تقبل می‌نمایند، ممنوعیت استعمال گازهای خفه‌کننده و مسموم شبیه آن را به موجب این اعلامیه به رسمیت شناخته و همچنین تعهد می‌نمایند که ممنوعیت مزبور را شامل وسایل جنگ میکروبی نیز دانسته و خود را ملزم به رعایت آن می دانند.' صدام برخلاف تعهد یادشده به راحتی، بی محابا و بدون ترس؛ این سلاح را نه تنها در برابر سربازان ایرانی بلکه علیه مردم غیر نظامی در 17 و 18 اردیبهشت و همچنین در 16 و 17 خرداد سال 1367 بکار بست و شهرهای سردشت و بانه را بمباران کرد.
او به مردم کشور خود هم رحم نکرد و از این سلاح شیمیایی در شهر حلبچه بطور گسترده ای استفاده کرد و غیر نظامیان بسیاری که بیشتر شامل زنان و کودکان می شدند را قربانی ساخت. رژیم بعث عراق 18 روز پس از پذیرش قطعنامه 598 از سوی ایران، باز هم از این سلاح استفاده و شهری در مجاورت اشنویه را هدف بمباران شیمیایی قرار داد و ناقض کامل قطعنامه شد.
شورای امنیت، با وجود اعتراض وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، قطعنامه 619 را در تاریخ 18مرداد 1367 صادر، اما در آن توجهی به این موضوع نکرد و تنها خواهان اجرای بخش عملیاتی قطعنامه 598 و تشکیل گروه ناظر سازمان ملل(یونیماگ) برای یک دوره فعالیت شش ماه در منطقه شد.
گزارش هیأت کارشناسی و بازرسان سازمان ملل به شورای امنیت، که بنا به درخواست ایران به این کشور اعزام شده بودند، باعث نگرانی جامعه جهانی از قربانی شدن هزاران نفر از مردم بی‌گناه به وسیله این سلاح مخرب شد و همچنین با ارسال عکس، فیلم و مصاحبه با مجروحان شیمیایی این مسئله بازتابی جهانی یافت و در نهایت با فشار افکار عمومی شورای امنیت قطعنامه 620 را در چهارم شهریور 1367 برابر با 26 اوت 1988 تصویب کرد.
این قطعنامه جدای از نقایص اساسی، مهم‏ترین سندی است که شورای امنیت در طی هشت سال استفاده مکرر عراق از سلاح‏های شیمیایی علیه افراد غیرنظامی و نظامی ایران صادر کرده است. در این قطعنامه، شورا برای اولین بار، کاربرد سلاح‏های شیمیایی را به طور تلویحی، نتیجه عدم پیشرفت مذاکرات درباره خلع سلاح شیمیایی دانست.
یکی از ویژگی‎های بارز این قطعنامه ترسیم یک خط مشی مشخص برای دبیر کل سازمان ملل بود. به صورتی که دبیر کل را موظف می کرد که به محض گزارش حمله شیمیایی وی باید هیأتی را به منطقه اعزام و نیاز به مشورت با شورای امنیت را ندارد. همچنین در این قطعنامه علاوه‎ بر منع کاربرد این سلاح، کمیسیون خلع سلاح های شیمیایی توسعه، تولید و ذخیره‎ این گونه سلاح‎ها را ممنوع اعلام کرد و این ممنوعیت حتی برای کشورهایی که معاهده ژنو را امضاء نکرده بودند لازم‌الاجرا شد.
بالاخره شورای امنیت در تاریخ 26 اوت 1988 – ( 4 شهریور 1367 ) در جلسه ی شماره 2825 خود طرح قطعنامه ای را که توسط آلمان فدرال، ایتالیا، ژاپن و انگلستان پیشنهاد شده بود تحت عنوان قطعنامه 620 را تصویب کرد و در آن برای اولین بار از ایران به عنوان قربانی سلاح های شیمیایی در جنگ نام برده شد و خواستار کنترل صادرات مواد شیمیایی مورد استفاده در ساخت سلاح شیمیایی نیز واکنش سریع در مقابل کاربرد این سلاح در آینده گردید، اما چه سود که این قطعنامه پس از پایان جنگ صادر شد و نوش دارو پس از مرگ سهراب بود.
امروز با فرا رسیدن سالروز این قطعنامه که در آن استفاده از سلاح‌های شیمیایی محکوم شده و کاربرد این سلاح‌ها علیه ایران مورد تأیید قرار گرفته، فرصتی است تا با نگاه دقیق به قطعنامه های شورای امنیت در جنگ تحمیلی مشخص شود که زمان استفاده صدام از سلاح‌های شیمیایی و کشتار مردم بی گناه ایران و عراق، مجامع بین المللی به ویژه سازمان ‌ملل سکوت ‌را بر هر اقدامی ترجیح می دادند و کشورهای سلطه گر امروزی که با شعار دفاع از حقوق بشر به ملل دیگر می تازند، چشم خود را بر این واقعیت بستند و نه تنها اعتراض نکردند، بلکه تمام قد در طول جنگ تحمیلی به یاری عراق شتافتند.
 

نظرات

chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.

آخرین اخبار